ایمان بی نتیجه!

خداباوری و خدامحوری دو واژه متفاوت از هم هستن، هرچند اولی شرط لازم برای داشتن دومی هستن (شایدم نباشه!) اما دومی شرط اصلی برای ساختن یک زندگی ایده آل و رسیدن به اهداف و آرزوهای مادی و معنوی و در نهایت رضایت، صلح و شادی در زندگیست. بسیاری از افراد به اشتباه بر این گمان هستند که صرف اینکه خدا را باور دارند باید به نتایجی برسند (شاید هم در مقاطعی کما و بیش به چیزهایی دسترسی پیدا کنند) اما به محض مواجهه با ناکامی ها پا پس میکشند و به این نتیجه میرسند که یا خدایی نیست، یا اگر هست آن ها رو دوست ندارد یا اصلا کاری با انسان ندارد یا سناریوهای موهومی اینچنینی… اما حقیقت اینست که خداباوری صرف نه بدرد هیچ انسانی میخورد و نه حتی بدرد خودِ خدا میخوره! در واقع اون چیزی که ما باید به دنبالش باشیم خدا محوری مطلق هست. یا بهتره بگم باید کوشش کنیم که به سمت خدا محوری مطلق حرکت کنیم، این همون مقصدیه که برای ما طراحی شده و هرچی ما کوشش میکنیم به این مقصد نزدیک تر بشیم برکت ها و نعایم بیشتری به سمت ما سرازیر میشه حتی بدون اینکه ما درخواستی براشون داشته باشیم! اینجاست که ما معجزه حضور خدا رو لمس میکنیم. حالا خدامحوری اصلاً یعنی چی؟ یعنی من تمام نقش های مقابل زندگیم رو به خدا بدم، صحنه زندگی من تبدیل بشه به یه دوگانه خالص از من و خدا، من پشت تمام ادم های زندگیم خدا رو ببینم، خدا ادم هایی که ممکنه در کل زندگیم یکبار اونم در حد 30 ثانیه توی تاکسی ببینیمشون! من مادرم رو و پدرم رو تجلی از خدا ببینم در نقش انسان، من پولم رو تجلی از خدا ببینم، من همسرم رو تجلی از خدا ببینم، من کارمندام و مدیرم رو تجلی از خدا ببینم، من تمرین کن هر روز صب که از خواب پامیشم این دو گانه رو عمقش رو بیشتر و بیشتر کنم. هرچیزی که توی زندگیم هست رو یک تجلی از خدا ببینم اونوقت محور رفتارها و گفتارهام رو بر اساس این دوگانه جدید ست کنم، وقتی بدونم که این خداست که در این تجلی با من در حال صحبت هست، یا این خداست که خودش رو از دسترس من پنهان کرد یا خداست که در دسترس من قرار گرفت اون موقعست که خیلی چیزا خیلی متفاوت تر از چیزی میشه که تا این لحظه بود، معنای خیلی از کلمات عوض میشه، صحبت ها و رفتارهای من عوض میشه، و … این زندگی یه معنای متفاوتی داری و یه مقصد جدیدی داری، توی این زندگی دیگه از دست دادن معنی نداره، دیگه طرد شدن هم بی معناست! این زندگی یک مقصد واقعی داره، این زندگی خالص خیر و امیده، این یک سرنوشت واقعیه و حقیقیه و معنای واقعی ایمانه! هر ایمانی به جز این یک ایمان بی نتیجه و بی ارتباط با مفهوم زندگیه!